فیلم: گرانش|Gravity

موضوع فیلم به علت جدید و نو بود مخاطب را جلب میکند، شانس در فیلم یکی از نکاتی بود که من در طول فیلم بهش توجه میکردم که در برخی مواقع شاید مسخره و یا غیر باور پذیر باشه که در سیل عظیم قطعات که به سمت بازیگر میاد به هر چیزی برخود کنه بغیر از بازیگر که با شانس بد هم هماره بود که در هر مسیری قدم میزاشت و مشکل با او بود و توازن بین این شانس بد و خوب تا آخر فیلم همراه کاراکتر بود، یک فیلم فضایی با این چنین موضوعی با کمترین بازیگر یکی از بهترین فیلم های 2013 بود که در اکثر زمان فیلم ساندرا بولاک بود و سکوت فضا و واقعا شاهکاری بود این فلیم

صحنه آخر فیلم به من حس اولین موجود زنده روی کره زمین رو القا میکرد موجودی که از فضا اول به آب میرسه از زیر آب به ساحل خودشو میرسونه و روی ساحل شروع به زندگی می کنه، سیر اتفاقی بودن و رسیدن بزمین شاید در بطن خود پا گذاشتن اولین انسان بر روی زمین را بتصویر میکشید

دیالوگ های فیلم هم قابل تعمل بود :

،در فاصله‌ی 600 کیلومتری بالای زمین
دمای هوا بین 258+ و 148- درجه فارنهایت در نوسان است
چیزی برای انتقال صوت وجود ندارد
نه فشار هوایی
نه اکسیژنی
زندگی در فضا غیرممکن است

هیوستون، من احساس بدی نسبت به این مأموریت دارم

گوش کن، اونا برای نسخه‌های آزمایشی بودجه‌ای نمیدن
حتی وقتی آدم چشمای آبی و زیبای تو رو داشته باشه
خب، چشم‌های من قهوه‌ای هستن
الان که چشمات بیشتر کاسه‌ی خونه

…خب، حالا که یه فاصله بینمون افتاده
تو مجذوب من شدی، مگه نه؟
چی؟
خب، میگن من چشمای آبی قشنگی دارم
…تو چشمای
تو چشمای آبی قشنگی داری
چشمای من قهوه‌ایه

سوخت نداریم. همه چی رو امتحان کردم –
خب، همیشه یه کاری هست که بشه کرد –

…از نظر من که
دو تا احتمال بیشتر وجود نداره
یا اینکه من سالم میرسم زمین و
یه داستان معرکه برای تعریف کردن دارم
یا اینکه تا 10 دقیقه دیگه جزغاله میشم
!آه
…درهرحال، هر چی بشه
!فدای سرتون
…چون در هر دو حالت
یه سفر معرکه پیش رو دارم
من آماده‌م